باران به دلم زخمه ی دردش را زد
نگذار..تو نگذار..که دل...می میرد
ای مرحم زخمه ی شب بارانی
آغوش بهانه ی تو را می گیرد

..........................................

بی هوشی با توام به از هوش مرا
سوزانده تب تن تو تن پوش مرا
یک بوسه و یک نگاه،یک بوس،نگاه...
لبخند بزن بکش در آغوش مرا

یک وسوسه ی جدید...شیطان...و من
تو...دام لب تو...گوی و میدان...و من
من هر چه که کردم جلوی خود...یعنی
یک بار من و تو زیر باران...و من...

...................................................

لبخند که از فکر و گمانت گل کرد
شاید که منی در دل و جانت گل کرد
خاکستر دل که هیمه ای آتش شد
از خنده ی زیبای لبانت گل کرد

گرفته دل از دی بهار می خواهد
شکنج طره ی زلف نگار می خواهد
اسیر برزخم از دست انتظاری نو
مجال کوچکی از انتظار می خواهد
تمام ثانیه ها بی تو میله ی قفسند
و دل..که پر زدن از این حصار می خواهد
به یاد تو یارا در این غزل مـــــــــردم
تصوری ز تو در احتضار می خواهد
پر از حرارت است.. لحظه ای.. در آغوشت
عجیب نیست دل از دی بهار می خواهد

این ثانیه ها سخت خجل می ماند
در حسرتش آرزو به دل می ماند
او رفت و من و خاطره ماندیم فقط...
مانند الاغی که به گل می ماند

صوت پوچی مبهم
خس خس بازدم است.
لحظات آخر...
تا دم مرگ شقایق دو..سه..سطری باقی است

پیچک سنگ دل تنهایی
مرگ تدریجی گل در خفقان
هیچ کس آنجا نیست
...............................................................
چند سطر آن ور تر
محض اکرام شقایق
یک فصل سکوت...
وقت آن است که احساس کنیم
جای آن تک گل زیبای شقایق خالی است...