دو تا رفیق از شهر شون راه می افتن برن دنبال کار.حرف رفاقت و ایناست تا می رسن به یه دوراهی .اولی میگه مثل اینکه سرنوشت داره ما رو از هم جدا می کنه.دومی میگه آره فقط یادمون باشه الان که رفتیم هر جا تونستیم دست هم دیگه رو بگیریم.رفیق اولی میگه باشه .وقتی دارن از هم جدا میشن  رفیق دومی میگه (غصه نخوررفیق دنیا همین جوری نمی مونه)

خلاصه رفیق اولی میره کارو شغلی ردیف میکنه و پول و پله ای به هم میزنه .یه روز میگه بزار یه مسافرت بریم یه سرم به رفیق مون بزنیم.میره شهر خودشون میبینه رفیقش به بد سختی افتاده.یه مقدار پول بهش میده و اونم یه کاری جور میکنه لحظه ای که رفیق اولی داره بر می گرده میگه اگه باز مشکل داشتی بیا فلان جا من کمکت میکنم.رفیق دومی میگه دم شما گرم فقط اینو بگم (رفیق دنیا همین جور نمی مونه)

بعد از یه مدتی رفیق اولی بر شکست میشه و برای فرار میگه بزار بریم پیش رفیقمون میره میبینه تو شهر خودشون نیست رفته جای دیگه.خلاصه پرسون پرسون پیداش می کنه می بینه شده حا کم یه شهر .میره قصرشو خلاصه رفیق دومی هم کلی تحویلش میگیره و پول قرضشم میده و پول بدهکاراشم همین طور یه سرمایه دیگه هم بهش میده آخرش بهش میگه خدا بزرگه(غصه نخوررفیق دنیا همین جوری نمی مونه)

 .رفیق اولیه برمیگرده و کاسبی رو از اول شروع میکنه و موفقم میشه  بعد یه چند سالی برمی گرده تا قرضای رفیقشو بده می ره اون شهر در خونه سلطان .میگه با فلانی کار دارم.بهش میگن بابا یک ساله مرده قبرشم فلان جاست.خیلی ناراحت میشه و میره سر قبر رفیقش میبینه رو سنگ قبرش نوشتن(غصه نخور رفیق دنیا همین جوری نمی مونه)

گذری شب هنگام ، از کوچه ی مهتابی

زندگی شاید پرتگاهی است مخوف

که در پست ترین نقطه ی آن گل غربت باشد

زندگی شاید قطره های باران روی برگ گل تنهایی باشد

زنگی شاید حال مستی باشد

زندگی شاید خند ه ها و گریه ها.........خاطرات و غم یک لو تی شب بیدار است

هنوز تا تولدم مجالی باقی است

برای رسیدن به همه چیز باید همه چیزت را از دست بدهی.

دکتر علی شریعتی

یک جام شراب روبروی دل من....یک عمر عذاب روبروی دل من

باید بروم گور خودم را بکنم.......یک دار و طناب روبروی دل من

......................................

یک جام پر از شراب دستت باشد .....تا حال من خراب دستت باشد

این چند هزارمین شب بی خوابی است.....ای عشق فقط حساب دستت با شد

اما چه کنم گوشه ندارد........دنیا گرد است.

نمی دانم که خوابم        یا که بیدارم               بین افکار محالم       مثل شبهای دگر

شعر من بی وزن گشته     بی ردیف و قافیه         بی صدا و بی حرارت        مثل شبهای دگر 

بغض خشم این قلم بر روی دفتر می نشیند           غم گلویم  می فشارد مثل شبهای دگر

حجم خواب آمد کنارم چشمهایم بسته شد          خوش بحالم     فارق از دنیا شدم   میمرم امشب

                                           مثل شبهای دگر

ساعتی بگذشت ومستی از سر من رانده شد....غم بجا ماندست و تنها من دهانم بوی الکل می دهد

سلامتی چراغ قرمز که بدن عربده کشی چها راه رو میبنده....