توضیح:انسان تشنه ای رو فرض کنید در یک بیابان.به نظر شما به جز سراب چی میتونه از جاش بلندش کنه؟

خسته ام دیگر زهر شعری که می گویم
ز هر حرفی که در این پازل شعرانه می سازم
که بی تو شعر هم زیپ دهانش را کشیده...
تشنه در قلب کویر
زندگی تنها به امید سراب...
سهم ما از زندگی این نیست

به نام حضرت دوست.
به خدا اگه دروغ نگیم نمیگن طرف لاله.میگن به به چه بچه ی خوب و کم حرفی.کسی که جرئت گفتن واقعیتها رو نداره بهتر اونه که ساکت باشه.

تقدیر به من چه درس تلخی آموخت
از آتش غم تمام پرهایم سوخت
گویا که تو بودی همه ی اشعارم
با رفتن تو شعر دهانش را دوخت

دیوار سیاه بند من می خندید
تاریکی لحظه های من را می دید
یک ذره هوا نمانده در این زندان
ای کاش که پنجره مرا می فهمید.

لطفا اولین چیزی که بعد از خوندن این شعر به ذهنتون می رسه رو بنویسید برام.(طنز نباشه)

نویسنده :هادی(شبگرد لوتی)

نبودت ابتدای هر چه ویرانی است درمن 
                                                       شروع شوم شبهای زمستانی است درمن

نبودت پرسه در پس کوچه های بی قراریست
                                                         عبوراز التهاب این جهنم های جاری است

نبودت یعنی ازهرسو هجوم دار و دیوار 

                                                 و یا  فریاد  بی پژواک  مردی زیر  اوار....

ویا در اوج وحشت پنجه برخالی کشیدن

                                                  جهنم را به هرجا بنگری در پیش دیدن!!!! 

نویسنده:مهدی صفایی